Włoskie komedie – 28 które polecamy!

0
36993
Włoskie komedie

Włoskie komedie: 28 które polecamy!


Naród włoski posiada żyłkę komizmu we własnym DNA, właściwie każdy Włoch już od urodzenia charakteryzuje się specyficzną – komediową – postawą. I rzeczywiście: w czasie rozmowy nasz sposób gestykulacji, mówienia i mimiki często sprawiają, że wydajemy się być weseli i zabawni. I być może z tego też powodu włoskie komedia  we włoskim wydaniu cieszą się dużym zainteresowaniem.

Istnieje wiele komedii, które tworzą historię kina włoskiego. W tym artykule chcę Ci przedstawić te, które moim zdaniem zasługują na najwięcej uwagi!

Więc usiądź wygodnie, zrelaksuj się i zapraszam Cię do przeczytania mojego artykułu. Wiem, że pokusa opuszczenia artykułu i szukania filmów na cda.pl lub Netflix może być bardzo duża, ale mam nadzieję, że najpierw przeczytasz mój artykuł. 🙂



WŁOSKIE KOMEDIE – 15 NAJLEPSZYCH

Amerykanin w Rzymie (1954)

To być może najbardziej rozpoznawalny film we włoskiej kinematografii. Możemy w nim zobaczyć w roli głównej niezwykłego Alberto Sordi. Fabuła filmu rozgrywa się we Włoszech tuż po wojnie, gdy „amerykański sen” dotknął mieszkańców Półwyspu Apenińskiego. To właśnie przydarzyło się Nando Meliconiemu, który o Ameryce marzy cały czas i dostrzega ją właściwie wszędzie: od ubrań do sposobu zachowania, od slangu do stylu życia. Nado chce być Amerykaninem, a jego pasja wobec tego zamorskiego kraju wpędzi go w serię sytuacji, które dotkną skraju paradoksu.

Ten tytuł został włączony w listę 100 włoskich filmów wartych ocalenia i jest z bez wątpienia jedną z tych komedii, które trzeba obejrzeć przynajmniej raz w życiu – z dwóch powodów: po pierwsze jest naprawdę zabawna, a po drugie zawiera w sobie niezaprzeczalne wartości, nie wspominając już o pięknym obrazie Włoch lat 50.

Un-americano-a-RomaTotò, Peppino e la malafemmina (1956)

Bez tego filmu trudno mówić o komediowej kinematografii włoskiej, poza tym jest to dzieło chyba najbardziej rozpoznawalne, w którym Antonio de Curtis wciela się w rolę niezapomnianego Totò. Totò w tym tytule partneruje Peppino de Filippo, a razem tworzą chyba najbardziej rozpoznawalny we włoskim kinie komediowy duet.

Totò i Peppino to dwaj zabawni wujkowie studenta uniwersytetu (Teddy Reno), który stracił głowę dla pewnej baletnicy. Niestety, dziewczyna nie cieszy się dobrą reputacją, choć w rzeczywistości marzy jedynie o posiadaniu szczęśliwej rodziny.

Punktem kulminacyjnym filmu jest moment, w którym Totò dyktuje list Peppinowi – ta scena przeszła do historii jako kultowa scena komedii włoskiej. Według różnych źródeł prawie w całości była improwizowana, co tylko potwierdza wielki komediowy talent Totò i Peppino.

Lekarz kasy chorych (1968)

Il medico della mutua to klasyk włoskiej komedii – pochodzi z roku 1968, a jego reżyserem był Luigi Zampa, w główną rolę natomiast wcielił się Alberto Sordi.

Film opowiada o życiu młodego lekarza, który właśnie niedawno ukończył medycynę. Tersilli (Alberto Sordi) chciałby rozwijać swoją karierę i, oczywiście, powiększać zyski, pozyskując wciąż nowych pacjentów – w tym przedsięwzięciu pomagają mu jego dziewczyna i matka. Szansa na znaczące polepszenie sytuacji pojawi się za sprawą kolegi-lekarza, który zdołał pozyskać ponad tysiąc pacjentów, ale obecnie załamał się pod natłokiem pracy – Tersilli zrobi wszystko, aby zając jego miejsce.

Il-medico-della-mutuaFantozzi (1975)

To pierwszy film z bardzo długiej serii komediowej, który po prostu trzeba obejrzeć. To właśnie ten tytuł przedstawia nam Paola Villaggio – odtwórcę roli nieszczęsnego i zakręconego księgowego, to w Fantozzim po raz pierwszy spotykamy Ugo i jego rodzinę: żonę – Pinię i córkę – Mariangelę – nie można tego przegapić.

Jeśli z jakiegoś powodu jeszcze nie widzieliście tego filmu – natychmiast naprawcie ten błąd i przygotujcie się na gromki śmiech oraz serdeczny uśmiech z przezabawnych sytuacji, w które wpakuje się nasz bohater, udowadniając, że przeciętny Włoch może stać się wielkim panem.

Borotalco (1982)

Borotalco to trzeci film reżysera Carla Verdone, i jednocześnie najbardziej znany w dorobku tego pochodzącego z Rzymu twórcy.

Fabuła filmu koncertuje się wokół braku miłości pomiędzy młodym mężczyzną, który udaje obywatela świata, a piękną akwizytorką, które próbuje sprzedawać encyklopedie. Aby zdobyć ukochaną, młodzieniec będzie opowiadał o przygodach, których nigdy nie doświadczył i stworzy tym samym serię prześmiesznych nieporozumień. Borotalco jest dziś jedną z najbardziej zabawnych włoskich komedii – pomimo lat, jakie upłynęły od jego produkcji.

Non ci resta che piangere (1984)

Non ci resta che piangere popłaczecie się ze śmiechu, oglądając tę najgłębiej zapadającą w pamięć parę włoskiej komedii: jednego z pary zagra Massimo Troisi – Mario , a w rolę drugiego – Saverio – wcieli się Roberto Benigni. Ta dwójka starych przyjaciół znajdzie się nagle w zupełnie innych czasach – czasach renesansu.

Na początku dość zdenerwowani przyjaciele ruszą do Frittole – wymyślonej wioski w Toskanii, oczywiście bacznie uważając na swoje bezpieczeństwo. Poprzez spotkanie takich historycznych sław jak Girolamo Savonarola czy Leonardo Da Vinci czasowe zawirowania zaczną powoli „wgryzać się” w osobiste historie Maria i Saveria.

Arcydzieło włoskiego kina, które ogląda się z wielką przyjemnością, drogocenny klejnot w dorobku najjaśniejszych gwiazd w historii włoskiej kinematografii.

Non-ci-resta-che-piangereJohnny Wykałaczka (1991)

Johnny Stecchino to film z 1991 roku w reżyserii Roberta Benigniego – on też zagrał główną rolę. Utwór przedstawia historię tytułowego bohatera – szefa mafii, którego obawia się cała Florencja, z czasem jednak okazuje się, że wcale nie jest on głównym bohaterem – staje się nim Dante – dobry człowiek, kierowca szkolnego autobusu, który jednak nie okaże się po prostu jednym z wielu, wygląda bowiem identycznie, jak wspomniany wyżej szef mafii – Johhny. Podobieństwo jest tak wielkie, że żona Johnny’ego – Mary – wpada na zaskakujący pomysł: zabić Dantego zamiast Johnny’ego w taki sposób, by rywale mafiosa uwierzyli, że właśnie pozbyli się niewygodnego wroga.

W skrócie: jest to typowa komedia pomyłek, w której motorem napędowym akcji jest identyczny wygląd dwóch bohaterów i wspólne niebezpieczeństwo im zagrażające – jest to w końcu cecha wspólnych wszystkich dobrych komedii.

Jonny-StecchinoTre uomini e una gamba (1997)

Tre uomini e una gamba to pierwszy film komediowego trio: Alda, Giovanniego i Giacomo i prawdopodobnie też najbardziej rozpoznawalny wśród wszystkich w serii. Ta trójca pracowała wcześniej razem jedynie w telewizji i w teatrze, tworząc komedie, których głównym tematem jest przyjaźń. Teraz przenieśli swoje pomysły także na ekran kinowy wraz z gagami, które sprawiają, że mimo upływu lat film wydaje się aktualny i co ważniejsze: bardzo zabawny.

Noc przed egzaminami (2006)

Lata 80., lato – Luca i jego przyjaciele przygotowują się do egzaminów, jednak seria nieszczęść, jaka stanie się ich udziałem, skutecznie odciągnie ich od nauki.

To początek jednej z najbardziej rozrywkowych komedii ostatnich lat; film z pewnością jest kierowany do tych, którzy są w okresie przygotowań do matury, ale także do tych, którzy maturę zdali dawno temu, choćby po to – by powspominać stare szkolne lata.

Ten film także pokazuje Włochy lat 80. oraz to, jak bardzo mieszkańcy Półwyspu Apenińskiego obawiają się dojrzałości – i to wcale nie tylko tej szkolnej.

Notte-prima-degli-esamiWitaj na południu (2010)

Benvenuti al sud to zabawna włoska komedia, w której Alberto Colombo (Claudio Bisio) jest zmuszony do przeprowadzki z Lombardii do Castellabate w Kampanii, aby zająć się urzędem pocztowym na wiosce. Początkowo jest przerażony wizją stałego zamieszkania na południu Włoch, gdyż kojarzy mu się ono z Camorrą, okropnym upałem i innymi problemami, ale z czasem zauważa niezwykłe piękno tego miejsca oraz docenia dźwięk miejskiego dzwonu. Uświadamia sobie także, że większość z jego wcześniejszych opinii na temat południa Włoch była zwyczajnie nieprawdziwa – tak jak to bywa ze stereotypami.

Przeczytaj też: Filmy o Włoszech i z Włochami w tle

Mafia zabija tylko latem (2013)

Dorastanie i miłość pod niebem Palermo i okiem mafii. Dwudziestoletnia historia opowiadana z perspektywy dziecka – Artura (granego przez włoskiego aktora – Pifa), które dorasta w fascynującym i jednocześnie okropnym mieście, gdzie jednak wciąż jeszcze jest miejsce na pasję i uśmiech.

La mafia uccide solo d’estate to w istocie historia miłosna Artura, który próbuje podbić serce ukochanej Flory (Cristiana Capotondi) – koleżanki ze szkolnej ławy, którą postrzega jako księżniczkę.

Pomimo atmosfery czułości i rozrywkowego charakteru opowiadanej historii fabuła przedstawia wydarzenia, jakie miały miejsce na Sycylii pomiędzy latami 70. a 90. minionego wieku.

Film znajduje się w katalogu Netflix Polska.

La-mafia-uccide-solo-d'estatePrzestanę, kiedy zechcę (2014)

To pierwszy rozdział trylogii Smetto quando voglio, który na ekranach kin zagościł w 2014 r. i szybko stał się najbardziej znaną komedią ostatnich lat – razem ze Smetto quando voglio – Masterclass i Smetto quando voglio – Ad honorem – obiema z roku 2017.

Tytuł zdobył liczne nagrody, np. Złoty Globe czy tytuł Najlepszej Komedii a także 12 innych nominacji nagrody David di Donatello.

Smetto quadno voglio to historia, która rozgrywa się na polu niepewności – tak typowej dla dzisiejszych czasów. Pitero Zinni to badacz, pracuje na uniwersytecie, ale nie ma stałej umowy i finalnie zostaje zwolniony z powodu redukcji etatów. Decyduje się wówczas, by jakoś przetrwać, na produkcję legalnych narkotyków. Aby tego dokonać, korzysta z pomocy byłych współpracowników (wszyscy z dyplomami), którzy, podobnie jak główny bohater, czują się zdradzeni i zawiedzeni przez życie oraz zmuszeni są do wypełniania znienawidzonych obowiązków.

Smetto-quando-voglioJak Bóg da (2015)

Se Dio vuole to film z 2015 r. wyreżyserowany przez Edoardo Falcone według jego własnego scenariusza, w którym główne role zagrali Alessandro Gassmann i Marco Giallini. Ta jedna z lepszych komedii ostatnich lat opowiada historię Tommaso (Marco Giallini) – zdeklarowanego ateisty, który odkrywa, że jego syn Andrea ma zamiar zostać księdzem. Tommaso co prawda udaje, że w pełni popiera pomysł syna, ale tak naprawdę postanawia dogłębnie poznać Don Pietra (Alessandro Gassmann) – jedynego w swoim rodzaju księdza, którego wini za wybór, jakiego dokonał Andrea.

Ten film jest bardzo zabawny sam w sobie, ale jednocześnie zmusi Was do refleksji nad wieloma ważnymi sprawami, np. nad istotą religii.

Dobrze się kłamie w miłym towarzystwie (2016)

Perfetti sconosciuti to bez wątpienia jeden z najlepszych – jeśli nie najlepszy – przykład włoskiej komedii ostatnich lat (choć prawdopodobnie określenie komediodramat pasowałoby tu lepiej).

Film został wyreżyserowany przez Paolo Genovese, a zagrali w nim świetnie dobrani aktorzy, umiejscowieni w domu pary głównych bohaterów, podczas obiadu, na jaki zostali zaproszeni przyjaciele gospodarzy, w trakcie którego, dość niespodziewanie, wszyscy decydują się, aby na krótki czas otworzyć swoją prywatność dla innych – każdy SMS, każda wiadomość, każda rozmowa otrzymane podczas tego wieczoru będą odczytane lub prowadzone publicznie. Co z początku wydaje się być prostą i w sumie niewinną przyjacielską zabawą, z czasem przeradza się w pułapkę zmuszającą do odsłonięcia najgłębszych sekretów.

Perfetti sconosciuti zdobyło dziewięć nominacji do nagrody David di Donatello 2016 w takich kategoriach jak najlepszy film czy najlepszy scenariusz. W tym samym czasie film został uhonorowany Srebrną Wstążką, zdobywając trzy z sześciu nominowanych wyróżnień w kategoriach: najlepsza komedia, najlepsza piosenka oraz Specjalna Srebrna Wstążka.

Quo Vado? (2016)

Quo Vado? to historia chłopca o imieniu Checco, które spełnił wszystkie marzenia swojego życia. Chciał mieszkać z rodzicami i dzięki temu unikać kosztów samodzielnego życia – i mu się to udało. Chciał wiecznie chodzić z dziewczyną bez konieczności stawiania czoła obowiązkom małżeńskim i posiadanym dzieciom – i udało mu się to. Ale ponad wszystko Checco marzył o bezpiecznej pracy i zdobył jej najlepszą wersję: stałą posadę w prowincjonalnym biurze polowań i rybołówstwa.

Z tak wieloma błogosławieństwami główny bohater żyje życiem, którego wszyscy mu zazdroszczą. Ale jednego dnia wszystko się zmienia. Rząd wprowadza reformę publicznej administracji, która kładzie kres posadom na prowincji. Wezwany do ministerstwa Checco staje przed trudnym wyborem: albo porzucić intratną posadę, albo zmienić miejsce zamieszkania i przenieść się daleko od dotychczasowego domu…

Rola, którą odegrał Checco Zalone – jeden z lepszych aktorów komediowych ostatnich lat – jest skonstruowana ze specyficznego warsztatu tego aktora – może czasem nawet i naiwnego, ale koniecznego, by trafnie naświetlić słabe i mocne strony Włoch i Włochów.

Film ten pobił rekord najchętniej oglądanego włoskiego filmu w XXI wieku.

WŁOSKIE KOMEDIE ROMANTYCZNE

Komedie romantyczne stanowią właściwie kamień węgielny włoskiego kina i dlatego chciałbym odseparować je od pozostałych gatunków oraz zapewnić im ich społecznie i kulturalnie należne miejsce pośród naszej kinematografii.

Chleb, miłość i fantazja (1953)

Pane, Amore e Fantasia to pełnoprawna komedia romantyczna – film pochodzi z 1953 roku a grają w nim Gina Lollobrigida i Vittorio De Sica. To także pierwsza część sagi, która zawiera takie tytuły jak: Pane, Amore e Gelosia, Pane, Amore e… e Pane, Amore e Andalusia.

Rzecz dzieje się w Saglienie – małym miasteczku w centralnych Włoszech, dokąd w okresie tuż powojennym zostaje przeniesiony szeryf Antonio Carotenuto – łamacz kobiecych serc, który zmuszony będzie zaadoptować się do wiejskiego życia.

Jeśli kochacie ten gatunek filmowy, a przeoczyliście ten tytuł – to z pewnością musicie go obejrzeć.

Wczoraj, dziś i jutro (1963)

Vittorio De Sica zapewnił Włoszech Oscara za najlepszy zagraniczny film w 1965 roku właśnie dzięki Ieri oggi e domani.

Sophia Loren i Marcello Mastroianni grają dwoje głównych bohaterów tej ponadczasowej komedii wyprodukowanej wspólnie przez Włochy i Francję, której akcja dzieje się w Neapolu, Rzymie i w Mediolanie.

Film opowiada historie trzech par, których relacje idealnie wpisują się w otoczenie, w jakim przebywają. Obraz ten zdobył nie tylko Oscara, ale także Złoty Glob. A w kraju w 1964 roku Mastroianni i Loren zostali nagrodzeni statuetką David di Donatello.

Ieri-oggi-e-domaniInnamorato pazzo (1981)

Innamorato pazzo to tytuł z Adriano Celentano i Ornellą Muti w rolach głównych. Cristina (Ornella Muti) jest księżniczką małego królestwa Saint Tulipe, która właśnie odwiedza Rzym z całą swoją rodziną. Rodzina ta nie cierpi na nadmiar pieniędzy i z tego właśnie powodu dziewczyna jest popychana do tego, aby znaleźć bogatego wybranka. Ale zbuntowana i znudzona Cristina w tajemnicy postanawia uciec z willi i zwiedzić miasto samodzielnie – wtedy to poznaje bardzo miłego kierowcę autobusu, który zrobi wszystko, aby zdobyć jej serce.

Ten film to ciąg ciekawych przygód, które czynią z niego najpiękniejszą włoską komedię lat 80.

Innamorato-pazzoCyklon (1996)

Il Ciclone to drugi film aktora i komediowego reżysera Leonardo Pieraccioni.

Il Ciclone opowiada o Levante (Leonardo Pieraccioni), młodym księgowym, którego spokojne życie w wiosce w Toskanii zakłóca przybycie hiszpańskiej grupy Flamenco. Grupa składa się z pięknych hiszpańskich dziewcząt i całkowicie odmieni życie zarówno samego Levante jak i całej okolicy, zmieniając je w fascynującą przygodę.

Il-cicloneOstatni pocałunek (2001)

L’ultimo bacio to jeden z lepszych filmów stworzonych przez wielkiego reżysera Gabriele Muccino.

Historia rozgrywa się wokół Carla i jego przyjaciół. Okazuje się, że czekająca za rogiem dorosłość wpływa na życie bohaterów w sposób dość niekontrolowany, czasem prowadzący do załamań. Na wielu płaszczyznach jest to film zapowiadający współczesną odmianę włoskich komedii romantycznych, w których rozrywka miesza się z kinem autorskim.

L'ultimo-bacioKilka słów o miłości (2005)

Manuale d’amore to film podzielony na cztery historie, które opisują poszczególne fazy miłości: zakochanie, kryzys, zdradę i porzucenie.

Temat potraktowany jest dość ironicznie – tak jak to bywa ostatnimi czasy we włoskich komediach romantycznych. Manuale d’amore to typowy reprezentant włoskiej kinematografii. Nie chodzi tylko o sposób prowadzenia postaci – każda z nich reprezentuje jakiś typ charakteru – realnego człowieka jednak, a nie sztuczną kreację; ale również reprezentują różne twarze miłości, które z kolei okazują się być szczere i jednoznaczne. Całość jednak pozostaje utrzymana w lekkiej atmosferze – typowej dla komedii romantycznych.

Manuale-d’amore

Przeczytaj też: Włoskie seriale

Ex (2009)

Bogata obsada włoskich komedii romantycznych to symbol ostatnich dziesięciu lat.

Historie bohaterów w tym filmie są ze sobą nierozerwalnie splecione jednym stałym punktem wspólnym: miłością. Czy są przyjaciółmi, krewnymi, kolegami czy kimkolwiek innym – bohaterowie tak czy inaczej wpadną na siebie. Zupełnie inaczej było chociażby w Manuale d’amore, w którym to historie bohaterów przebiegały obok siebie.

Ex uzyskał w 2009 roku sześć nominacji do Srebrnej Wstążki, wygrywając tę dla najlepszej komedii.

ExŻona czy mąż? (2017)

Andrea (Pierfrancesco Favino) jest neurochirurgiem, a Sofia (Kasia Smutniak) wschodzącą gwiazdą telewizji. Są małżeństwem od wielu lat, mają dwójkę małych dzieci i nie mogą znieść siebie nawzajem. Poznajemy ich podczas pierwszej sesji terapii małżeńskiej – są wówczas wyraźnie bardzo daleko od siebie i nie umieją wczuć się w osobę partnera, nie potrafią zrozumieć trudności, z jakimi mierzy się druga osoba. Ale przeznaczenie zajmie się nimi i w wyniku nieudanego eksperymentu medycznego Andrea zamieni się z Sofią ciałami, co, oczywiście, doprowadzi do tragikomicznych konsekwencji.

Moglie e marito to jedna z lepszych komedii ostatnich lat – głównie za sprawą aktorów odtwarzających główne role i ich umiejętności odtworzenia postaci przeciwnej płci na miarę wielkiego talentu, który oboje reprezentują.

Zdjęcie z naszego wspólnego wypadu do kina na „Żona czy mąż?”

IL CINEPANETTONE

Cinepanettone to termin używany na określenie niektórych około komediowych włoskich filmów, które pojawiają się w kinach w okresie świątecznym. Początkowo sens tego określenia był raczej obraźliwy, a został wymyślony przez krytyków, by zaznaczyć, pokrewieństwo około świątecznych filmów ze świątecznym ciastem – tradycyjnym panettone – oraz ich wspólną cechę: powszechną obecność i komercyjny charakter.

Z czasem termin ewoluował i zaczęto nim obejmować wszystkie tytuły (a nie tylko te „szalone”), pojawiające się w okresie świątecznym.

Vacanze di Natale (1983)

Vacanze di Natale to komedia pochodząca z roku 1983, wyreżyserowana przez Carla Vanzinę. To opowiedziana z nutą ironii dość gorzka historia włoskich wakacji przedstawionych z perspektywy ludzi z lat 80.

Film ten został po latach okrzyknięty pierwowzorem gatunku zwanego właśnie cinepanettone.

Utworowi towarzyszą najpiękniejsze piosenki lat 80. oraz gagi i historie zdrad oraz miłostek, co czyni ten film jeszcze bardziej atrakcyjnym dla tych, którzy lubują się w lekkich filmach.

Vacanze-di-NataleNatale col Boss (2015)

Cosimo and Leo to dwaj zupełnie różni od siebie policjanci, którzy zostali oddelegowani, aby obserwować bossa Camorry – głównie z powodu swojej nierozważnej postawy wobec ich skorumpowanego szefa. Niemniej jednak, udaje im się sfotografować mafiosa, który później jest zmuszony do zmiany twarzy, więc z tego powodu zwraca się do dwóch chirurgów plastycznych: Alexa i Dina – którzy z kolei pracują, aby spłacić swój dług wobec niego. Szef mafii chciałby po operacji wyglądać jak Leonardo DiCaprio, ale, niestety, niezbyt rozgarnięci chirurdzy porywają Peppina Di Capri i na jego podobieństwo kształtują nową twarz szefa mafii – będzie teraz wyglądał jak piosenkarz z Kampanii.

Natale col Boss to klasyczny przykład cinepanettone, choć należy wspomnieć, że czasem wulgarne słownictwo każe sytuować ten film w kategorii nowych cinepanettone, które nie opierają się jedynie na głupkowatych gagach.

Natale-col-BossPoveri ma ricchi (2016)

Poveri ma ricchi to włoska wersja francuskiego filmu z 2011 roku pod tytułem Les Tuche (Rodzina Tuche) wyreżyserowana przez Fausto Brizziego.

Rodzina Tuccich żyje skromnie w małym mieście w Lacjum i niespodziewanie wygrywa na loterii. Członkowie rodziny zostają milionerami i decydują się na przeprowadzkę do Mediolanu, by w pełni korzystać z uroków nocnego życia oraz wszelkich przywilejów, jakie niesie ze sobą stan bogactwa. Ale pomimo posiadania eleganckich ubrań rodzina Tuccich zawsze pozostanie tą samą prostą i bardzo spontaniczną rodziną, która zachowuje się czasami dość zaskakująco jak na otaczające ją obecnie towarzystwo.

To włoska komedia, w której nie usłyszymy przekleństw ani wulgaryzmów – taka typowa rzymska kolorowa opowieść, która nigdy nie wychodzi ze swoich ram – no chyba że w scenariuszu zostało zapisane inaczej.

Poveri ma ricchi jest zatem bardzo zabawnym i ironicznym filmem – jednym z najlepszych cinepanettoni ostatnich lat.

Poveri-ma-ricchiCOMMEDIA SEXY ALL’ITALIANA

Commedia sexy all’italiana to podgatunek włoskiej komedii. Powstał on w późnych latach 60. i odniósł wielki sukces w samej Italii oraz w krajach Ameryki Południowej – zjawisko trwało przez jakieś dziesięć lat i później zanikło. Tego typu produkcja zawiera wiele podtekstów i jest uznawana za fenomen pośród filmów – głównie poprzez unikalne sceny, jakie się w niej pojawiają.

Podstawą tego typu filmów jest obecność sprawdzonych komików, którzy sprawnie i z sukcesem odtwarzają komediowe klisze oraz przede wszystkim pięknych aktorek obsadzonych w głównych rolach.

Filmy te zostały później okrzyknięte kultowymi – to w nich miały się odbijać obyczaje Włochów.

La liceale (1975)

Córka rozwiedzionych i niedojrzałych rodziców, Lordena, młoda i nierozważna uczennica szkoły średniej uwodzi profesorów i kolegów, ale w końcu pojawi się ktoś, kto odwróci sytuację i zostawi ją na lodzie.

Film ten naświetla problemy relacji pomiędzy dorastającą młodzieżą w sposób komediowy oczywiście, mieszając temat z wstawkami erotycznymi. Taka kombinacja sprawiła, że film stał się kultowy w ramach tegoż podgatunku.

La-licealePierino contro tutti (1981)

Ten film to kolaż żartów połączonych przez wspólny wątek – Pierino jest symbolem włoskiej tęsknoty do dzieciństwa: bystry, maminsynek, chciwy, wyszczekany, drażliwy i rubaszny.

Utwór ten zapoczątkował serię filmów, w których pojawiał się Pierino (Alvaro Vitali), tworząc z tej chyba najdłuższej serii typową włoską sexy komedię.

Pierino-contro-tuttiI tu kończy się moja lista włoskich komedii. Mam nadzieję, że artykuł okaże się bardzo przydatny, przy kolejnym wyborze filmu 😉

Koniecznie daj znać, które z tych komedii już oglądałeś i co uważasz na ich temat, a może którąś zamierzasz dopiero obejrzeć?

Zapraszam również do udostępniania artykułu, czym więcej osób będzie mogło z niego skorzystać, tym bardziej będę zadowolony 😉 Rozpocznijmy wielką dyskusje na temat włoskich komedii w internecie!

Do następnego razu!

Autor: Andrea Donatelli

Tłumaczenie: Katarzyna Podjaska

PODZIEL SIĘ
Ciao! Mam 29 lat i obecnie mieszkam w Polsce. Uwielbiam gotować i interesuję się kinem.